سوره حمد

              سر آغاز گفتار نام خــــــداست               

             كه رحمتگر ومهربان خلق راست (1)

         ستايش بـــود ويژه كــــــردگار        

        كه بر عالمين است پــروردگار (2)

          كه بخشنده‏ي مهربان است نيز(3)           

       بود صاحب عرصه‏ي رستخيز (4)   

        ترا مي پرســتيم تنهـــــا و بـس         

      نداريم ياور به غــير از تو كس (5)

       بشو هادي ما به راه درســـت (6)           

    ره آن كه منعــــم زنعمات توست

     نه آنان كه خشمت برايشان رواست       

        نه آن ها كه هستند گمره‏ زراست(7)

 

سوره توحيد

        سر آغاز گفــتار نام خداست                     

        كه رحمتگرو مهربان خلق راست

      بگو او خداي است يكتاو بس (1)              

      كه هرگز ندارد نيــازي به كس(2)

       نزاده نه زاييده شد آن الـه (3)                 

        ندارد شريكي خـــدا هيچ گاه (4)

سوره فلق

       سر آغاز گفتار نام خــداست                      

       كه رحمتگرو مهربان خــلق راست

       بگو مي برم سوي يزدان پناه                    

       كه بشكافد او آسمان صبحگاه (1)

        زشر هر آن چيز كو آفريد (2)                     

        زشر شبانگه چــــــو آيد پديد (3)

         زشر زناني كه افسونـــگرند                       

        ميان گره سحر خــود مي‏برند (4)

         زشر هر آن كس كه باشد حسود                   

       چه بر ديگران حسرتش را نمود (5)

سوره ناس

        سر آغاز گفتار نــــام خداست                                                 

        كه رحمتگر ومهربان خلق راست

        بگو مي برم سوي ربـــــي پناه        

        که خلق جهان راست شاد و اله (1)و(2) و(3)

       زشيطان خناس كه از مكرو شر                     

                               كند وسوسه قلبهاي بـــــشر (4)

     كند وسوسه قلبها هر دمي (5)               

         چه از جن بود او چه از آدمي (5)

سوره  كافرون

             سر آغاز گفتار نـــــام خداست                                 

                                                              كه رحمتگرو مهربان خلق راست

           بگو اي رسول خدا ،مصطفي (ص)            

          به كفار و بر مشـــــركان خدا (1)

          نخواهم پرستم خدايان خــــوار                                        

                                          كه آن را پرستيد در روزگار (2)

         نه هرگز پرستيد رب مــــــرا(3)                                          

                                          نه من مي پرستــم بتان شما (4)

         نه هرگز پرستيدآن كردگـــــار                                     

                                       كه باشد مرا رب و پروردگار (5)

          شما پس همان شرك گيريد پيش                                  

                                            كه توحيد من نيز از آن خويش (6)

سوره قدر

            سر آغاز گفتــــار نام خداست                            

                                                         كه رحمتــــگرو مهربان خــــلق راست

            همــانا كه نازل نــــموديم ما                       

                                                            كتــابي شب قــــدر بر مصــــــطفي (1)

            چه آگاه سازد تو را زان مقام                

                                كه اندر شــب قـــــدر باشد تــــمام (2)

            شب قدر در پيـــــش پروردگار        

           مقامــــــــش فرا تر ز مـــاهي هزار (3)

           ملائك و جبـــريل بر امــر رب           

          به پيــــــــغمبر و برامامان بــــه شـب

          نمايند از هـــــر امــوري بيان          

        كه تقدير خـــــــلق است در آن نهان (4)

        بود تا سحر ذكر حـق و سجود        

       كه اين شب ، شب رحمت است و درود (5)

سوره والعصر

            ســـــــر آغاز گفتار نام خداست                     

                           كه‏رحمتگرو مهربان خلق راست

           قسم باد، بر عصر (1)  كاين آدمي           

        زيان‏ها رساند به خود هردمي(2)

         به‏جــــز مومنـــــان به پروردگار                         

                       كه پيوســته نيك اند و پرهيزگار

         سفارش نمـــــايند هـــم را ،مدام              

                  به حق و شــكيبايي و اهتمام (3)  

سوره فيل

               سر آغاز گفتار نام خداست                 

                              كه رحمتگرو مهربان خلق راست

        نديدي تو آيا كه رب جليل         

               چه آورد بر روز اصحاب فيل (1)

        نه تدبير ايشان بدادي بر آب            

               كه كعبه زكينه نگردد خراب ؟ (2)

        ابابيل مرغان فرستادشان (3)          

                بدان سنگ سجيل آزردشان (4)

      بدن‏هايشان خردآنسان نمود                

   كه حيوان علف زير دندان نمود (5)

سوره  كوثر

                سر آغــــاز گفتـــار نام خداست         

                                       كه رحمتگرو مهربان خلق راست

               همانــــا كه ايـــنك بداديــــم ما          

                                  به تو كوثري پاك، اي مصطفي(1)

               تو هم پس به شكرانه مي‏خوان نماز         

                                       براي خدايت بكــــن ذبح، باز (2)

              همانا همــان كس كه عيبت بخواند             

                                   خودش نسل مقطوع و ابتر بماند (3)